Posty

Akcja!

Nie zapominajcie, że nadal możecie podsyłać swoje propozycje w ramach Płyty Czytelnika i Muzyki za Kółkiem! Wystarczy wysłać maila na adres: moja.antylogia@gmail.com lub poprzez wiadomość na FB i podać artystę i płytę, o której chcielibyście, żebym Wam opowiedział. Zapraszam Was (i Waszych znajomych, rzecz jasna) także do polubienia profilu Antylogii na facebooku! https://www.facebook.com/Antylogia-Mojej-Muzyki-733822056733532/ NIech moc i muzyka będą z Wami! ~M.

Shokran - Supreme Truth (2014)

Obraz
  W Rosji chyba jeszcze z Antylogią nie byliśmy. Trzeba zatem to nadrobić. Prawdę mówiąc, myślałem, że pierwszym rosyjskim zespołem, o którym Wam napiszę będzie folkowa Arkona ale, jak to często tu bywa, zamysł się zmienił i władzę przejął impuls. A w przypadku dzisiejszego artysty, to impuls bardzo mocny. Bo jak inaczej nazwać ciężkie, techniczno-progresywne deathowo-djentowe granie z przyzwoitym growlem? Zapraszam Was zatem, Drodzy Czytelnicy, do lektury kilku słów o debiutanckiej płycie zespołu Shokran, wydanej w 2014 roku, ‘Supreme Truth’.      Gra pozorów. To pierwsze co mi się z Shokranem kojarzy. Dlaczego? Bo i okładka płyty, i pojawiająca się na całej ‘Supreme Truth’ bliskowschodnia melodyka każe podświadomie myśleć o zespole bynajmniej nie rosyjskim. Ot, siurpryz. Potęga brzmienia. To druga rzecz, która przychodzi mi na myśl, gdy słucham tej płyty. I, zasadniczo, te dwa powody wystarczą, bym tą muzyką się zainteresował i szczerze ją polubił.   M...

Dark Funeral - Where Shadows Forever Reign (2016)

Obraz
1. Unchain My Soul 2. As One We Shall Conquer 3. Beast Above Man 4. As I Ascend 5. Temple of Ahriman 6. The Eternal Eclipse 7. To Carve Another Wound 8. Nail Them to the Cross 9. Where Shadows Forever Reign   Dziś mały powrót do ciężkiego i mrocznego grania. A co, czasem po prostu trzeba się pobiczować tęgimi blastami, nie? Bohaterem dzisiejszego wpisu jest zespół, którego w zasadzie nie słucham. Do czerwca tego roku uznawałem tylko jedną-jedyną jego płytę – mocarne ‘Vobiscum Satanas’ z 1998 roku – dlatego też, przez prawie półtora roku nie znalazło się dla muzyków zespołu na łamach Antylogii żadne miejsce. Aż do teraz, bo panowie Szwedzi z Dark Funeral, nieco ponad miesiąc temu, zaprezentowali światu arcydzieło (nie bójmy się tego słowa!), pt. ‘Where Shadows Forever Reign’. I o tym cudzie będzie dziś mowa.

PŁYTA CZYTELNIKA – Votum — Time Must Have a Stop (2008)

Obraz
  Po nieco ponad miesiącu milczenia wracam do Was, Drodzy Czytelnicy, z kolejną propozycją Justyny – polskim metalowo-progresywnym graniem w wykonaniu warszawskiego zespołu Votum. Do przesłuchania dostałem debiutancki album grupy, trwający nieco ponad pięćdziesiąt minut ‘Time Must Have a Stop’. Przekonajmy się, co z tego słuchania wynikło.      Do pierwszego odsłuchu podszedłem inaczej niż zwykle – nim włączyłem odtwarzacz, co nieco o zespole i jego muzyce poczytałem. I tu, całkiem miłe zaskoczenie. Częste porównania do Riverside czy (nieodżałowanego) Division By Zero zaostrzyły mój apetyt. No, to włączamy...   Pierwsza rzecz od razu rzuciła się w ucho. I to, niestety, nie było pozytywne. Wokal. Ogólnie poprawny, w growlu nawet solidny. Ale te górne rejestry. Ło matko... Takie prawie heavy metalowe wycie, którego szczerze nie znoszę. Ale, jak już doskonale wiecie, umiejętność wyłączania w głowie wokalu opanowałem, więc nie poddając się, słuchałem dale...

Enter Shikari - A Flash Flood of Colour (2012)

Obraz
Enter Shikari - A Flash Flood of Colour (2012) 1. System... 2. ...Meltdown 3. Sssnakepit 4. Search Party 5. Arguing With Thermometers 6. Stalemate 7. Gandhi Mate, Gandhi 8. Warm Smiles Do Not Make You Welcome Here 9. Pack of Thieves 10. Hello Tyrannosaurus, Meet Tyrannicide 11. Constellations 12. Quelle Surprise (bonus track) 13. Destabilise (bonus track)   Chyba każdy z nas ma w swojej płytotece taki album, który w sumie nijak się ma do naszego gustu, ale w jakiś sposób akurat on nam odpowiada i choć nie słuchasz go zbyt często, to regularnie do niego wracasz, bo wiesz, że co jakiś czas masz nastrój właśnie na tę płytę. Na tego artystę. Ja takich płyt mam kilka, ale jedną z najwyraźniejszych jest opisywana dziś ‘A Flash Flood of Colour’, angielskiego składu Enter Shikari.

Rage – Speak of the Dead (2006)

Obraz
Rage – Speak of the Dead (2006) 1. Morituri Te Salutant 2. Prelude of Souls 3. Innocent 4. Depression 5. No Regrets 6. Confusion 7. Black 8. Beauty 9. No Fear 10. Soul Survivor 11. Full Moon 12. Kill Your Gods 13. Turn My World Around 14. Be with Me or Be Gone 15. Speak of the Dead   Już dawno temu chciałem Wam napisać o tym zespole, ale zawsze jakoś tak się zdarzało, że inny artysta wpychał się bez kolejki. Dziś już koniec z pozakolejkowiczami i czas na (w zasadzie już) klasyków gatunku – niemiecki heavy-power-thrash band, Rage. I choć poznałem ich (i od razu bardzo polubiłem) przez ‘XIII’ i ‘Ghosts’, to jednak o nieco późniejszym albumie dziś porozmawiamy. Zapraszam na parę słów o siedemnastym (!!!) albumie Niemców, nagranym częściowo z białoruską orkiestrą, ‘Speak of the Dead’.

PŁYTA CZYTELNIKA – Blue Foundation – Life of a Ghost (2007)

Obraz
Blue Foundation – Life of a Ghost (2007) 1. Stuck In A Hard Place 2. Enemy 3. Eyes On Fire 4. Distant Dreams (Voices) 5. Little By Little 6. Stained 7. Ghost 8. Talk To Me 9. Empty Wall 10. Hero Across The Sky 11. Watch You Sleeping 12. Equlibrium   Po małej przerwie wracam do Was, Moi Drodzy, z kolejną czytelniczą propozycją. To ponownie zasługa bardzo aktywnej Justyny. Tym razem jednak jest to propozycja zupełnie nie metalowa. Nawet niezbyt rockowa. Jest to propozycja, jak dla mnie (delikatnie mówiąc), dziwna. Ale zobaczmy, co udało mi się wycisnąć z przedostatniej płyty Duńczyków z Blue Foundation – ‘Life of a Ghost’.

Death - Symbolic (1995)

Obraz
  Jak już zapewne dawno zauważyliście, dodawanie płyt do Antylogii odbywa się, delikatnie mówiąc, bardzo przypadkowo. Nie mam żadnego systemu, planu ani wizji. Dlatego też, stosunkowo nowe płyty często mieszają się ze starociami. Najzwyczajniej w świecie, co mi w głowie w danym czasie gra, o tym Wam piszę. Wyłączając, rzecz jasna, Wasze sugestie w ramach dwóch Czytelniczych cykli. Ostatnio były rzeczy raczej nowe, więc dziś pora na klasyka, o którym jakoś mi się (wstyd przyznać) zapomniało. I choć nigdy wielkim i wiernym fanem zespołu Death nie byłem, to miejsce w Antylogii Mojej Muzyki zdecydowanie się mu należy. Zapraszam zatem na wpis o szóstej płycie Amerykanów – legendarnej ‘Symbolic’.      Jak wyżej wspomniałem, za ‘fana’ Death ciężko mnie uznać. Tu nie chodzi ani o gatunek, ani o muzykę zespołu. Po prostu, nigdy jakoś mnie nie ujęli. Niemniej, wielki wkład jaki ci muzycy wnieśli w rozwój metalu jest nie do przecenienia. Uznanie zatem mam dla nich wielkie. ...

PŁYTA CZYTELNIKA - Plagiat199 - Do przodu... (2010)

Obraz
PŁYTA CZYTELNIKA - Plagiat199 - Do przodu... (2010) 1. Proces 2. Wybaczam 3. Moja Dziewczyna 4. Bunt 5. Czarne Loki 6. Vladimir Boudnik 7. Przyjaźń 8. 1000 Słów 9. Obłęd 10. Banał 11. Kot    Na wstępie, chciałbym powiedzieć, że bardzo cieszy mnie, że czytacie mojego bloga. To dla mnie naprawdę ważne. Cieszę się także, że są wśród Was osoby bardzo aktywne, które chętnie i bez zbędnego namawiania, co i rusz podsyłają nowe płyty do omówienia. Jedną z takich osób jest Justyna, która zaproponowała kolejną już płytę. Dziękuję bardzo! Postaram się niżej jak najrzetelniej (i najszczerzej) opisać punkowo-ska-reggae’owy album ‘Do przodu...’, pochodzącego z Czechowic-Dziedzic składu Plagiat199. Zobaczmy, czy dam radę...

Diablo Swing Orchestra - Pandora's Piñata (2012)

Obraz
  Muzyka musi zaskakiwać. Muzyka musi dać się odkrywać na nowo. Muzyka musi pozwolić sobie na niczym nieograniczoną twórczą wolność. Wreszcie, muzyka musi dopuszczać do (pozornych) międzygatunkowych mezaliansów. Wtedy jest intrygująca, świeża i czarująca. Tak jak twórczość zespołu, o którym chcę Wam dziś opowiedzieć. Zapraszam do lektury kilku słów na temat trzeciej studyjnej płyty Szwedów z Diablo Swing Orchestra – ‘Pandora’s Piñata’.      Bez odsłuchu nie byłem w stanie wyobrazić sobie tej muzyki. Naprawdę. Swing i metal? No, nijak mi się to w głowie nie kleiło. Na szczęście utalentowani muzycy mają po stokroć bogatszą ode mnie wyobraźnię i zrobili świetnie coś, czego ja nawet nie umiałem ogarnąć w myślach. Efekt? Po brzegi wypełniona linia melodyczna. Mnogość smaczków, brzmień i niebanalnych rozwiązań. Jest tu kilka odmian metalu – nie brakuje blacku, progresji awangardy czy symfonicznej jego wersji. Przez całą długość płyty jest fascynująco. Nie ma nudnych ...