Antylogia Mojej Muzyki

  Dzisiejszy wpis inauguruje nowy dział Antylogii Mojej Muzyki, w którym będę opisywał płyty Waszych znajomych, przyjaciół czy po prostu, amatorskich kapel, które w jakiś sposób Was ujęły i chcielibyście się ich muzyką podzielić. Na pierwszy ogień idzie trzeci długogrający album rzeszowian z zespołu Spiral - 'Bullets', podesłany mi przez Annę. Zatem, do dzieła!   Na wstępie chciałbym zaznaczyć, że przychodzi mi tu poruszać się w środowisku dość obcym, z którym na co dzień niewiele (żeby nie rzec, nic) mam wspólnego. Wybaczcie zatem wszelkie błędy/niezrozumienia, bo nie wynikają one z ignorancji, a ze zwykłej nieznajomości gatunku/-ów.   'Bullets' od pierwszego odsłuchu ujęła mnie ciekawym, zmieniającym się dynamicznie klimatem. Podzieliłem sobie tę płytę na dwie części: pierwszą wolniejszą, składającą się z początkowych pięciu utworów, i drugą szybszą, bardziej wyrazistą, od utworu 'Crumbs' do końca. I osobiście, bardziej kupuję tę drugą część.   Pier...

  Tak sobie ostatnio myślałem, że brakuje mi tu czegoś. I doszedłem do wniosku, że w zasadzie na Antylogii nie ma zespołów amatorskich! Postanowiłem więc to naprawić! Rzecz jasna, bez Waszej pomocy się nie obejdzie. Zatem, jeżeli chcielibyście podzielić się ze mną muzyką Waszą czy Waszych znajomych, to śmiało! Piszcie i podsyłajcie Wasze propozycje. Z ogromną przyjemnością poznam coś nowego i się do tego odniosę. Liczę na Was!

  Zawsze bardzo ceniłem klimat i atmosferę w muzyce. Nieważne, czy mówimy o metalu, rocku czy muzyce klasycznej - klimat musi być, by słuchacza najpierw zaintrygować, a później bez reszty pochłonąć. Moja dzisiejsza propozycja, jedyny jak dotąd album Białorusinów ze składu Dymna Lotva, jest idealnym przykładem takiej właśnie muzyki.   Ujmujący nastrój w muzyce, co bardzo ważne, można osiągnąć bez technicznych wirtuozerskich fajerwerków. To mogą być trzy-cztery dźwięki na krzyż, przyprawione głębokimi emocjami. Tyle wystarczy, by skraść uwagę słuchacza na wiele długich dni. Pamiętacie, być może, opisywane przeze mnie ponad dwa lata temu December's Fire? Jeżeli tak, to spróbujcie dodać do tej muzyki wokalny (i odrobinę też instrumentalny) klimat Harakiri For The Sky. Tak właśnie dla mnie brzmi Dymna Lotva. Fantastyczne.   Na 'Зямля пад чорнымі крыламі: Дрыгва' w pierwszej kolejności ujmuje niespieszność. Zaraz potem dotyka nas jakaś dal, niezidentyfikowana lokalizacj...

  Długi weekend już minął, chwila oddechu za nami, więc nadszedł czas na kolejną z propozycji Grzegorza - znane i uwielbiane Riverside z ich debiutanckim krążkiem, 'Out Of Myself'. Bardzo się cieszę z tego wyboru. Przy okazji zdałem sobie sprawę, że mimo wielokrotnych do Riverside odniesień, nigdy żadnej z ich płyt nie opisałem. Fajnie, że nadarza się okazja, by to nadrobić, Dzięki, Grzesiek!   Doskonale znacie moją słabość do progresji - tej w roku i tej w metalu. Riverside śledzę od samego początku, choć muszę przyznać, że tylko dwie pierwsze ich płyty przetrwały u mnie próbę czasu. Przy czym 'Out Of Myself' jest z nich tą najlepszą. Dlaczego tak? O tym później.   Pojawienie się debiutu Warszawiaków całkiem nieźle namieszało na rockowo-metalowej scenie w Polsce. Ja byłem bardzo zdziwiony (a zarazem, zachwycony), że tu, u nas, w tym przaśnym, bądź co bądź, kraju, tak fascynująca muzyka powstała. Muzyka, która łączy w sobie tak wiele, że nie sposób jej nie lubić...

  Nie zdążyłem jeszcze nacieszyć się dwusetnym polubieniem facebookowego profilu Antylogii, a już Grzegorz dorzucił kolejne trzy płyty do recenzji! Super, bardzo mu za to dziękuję i jednocześnie namawiam wszystkich Was do pójścia w ślady kolegi. Nie ma co się bać, trzeba po prostu podsyłać propozycje!   Na odsłuchy i opisanie dzisiejszego albumu nie potrzebowałem tyle czasu, co zazwyczaj, bo po prostu świetnie go znam i uwielbiam. Czwarty album Anglików z Paradise Lost, 'Icon', ma specjalne miejsce w moim muzycznym świecie. W dużej mierze dlatego, że to jedna z tych nielicznych metalowych płyt, które słyszałem zanim jeszcze w ogóle wszedłem do świata ciężkiej muzyki. Moi starsi kuzyni (których, jeśli to czytają, serdecznie pozdrawiam) swojego czasu namiętnie słuchali między innymi Paradise Lost, więc chcąc nie chcąc, zainteresowali i mnie ich muzyką. W ten oto sposób Paradise Lost zostało ze mną na długo. W zasadzie, na zawsze.   Zastanawiam się, czy jest sens, że...

  Jak zapewne większość z Was wie, Antylogia Mojej Muzyki ma swój facebookowy profil. Dziś polubiła go dwusetna osoba, co jest dla mnie powodem do dumy i satysfakcji. Wiem, że muzyka opisywana na blogu daleka jest od popularnej, dlatego też, taka liczba polubień tym bardziej cieszy! Dziękuję Wam wszystkim za zaufanie i czynny udział w tworzeniu tego bloga! Pamiętajcie, że Antylogia Mojej Muzyki to: Moja Muzyka Płyta Czytelnika Muzyka Za Kółkiem I wszystko to, co jeszcze mi zaproponujecie! Jeszcze raz, wielkie dzięki! NIECH MUZYKA BĘDZIE Z WAMI!!! 

  Bohater dzisiejszego wpisu jest interesujący z przynajmniej dwóch powodów. Pierwszy, to pochodzenie, a drugi, to dość oryginalny muzyczny styl. Co prawda, Australia na Antylogii Mojej Muzyki już kilkakrotnie gościła, niemniej, dla mnie to nadal kraina dość egzotyczna, zwłaszcza w kontekście metalu. A w połączeniu z ciekawą odmianą death metalu, rodzi w głowie natychmiastową chęć poznania. Tak właśnie miałem z debiutancką płytą zespołu Miazma, 'Bacteria Of This Earth'.   Co sprawia, że wariacja death metalu uprawiana przez muzyków Miazmy jest tak interesująca? Wydaje mi się, że przede wszystkim bardzo udane połączenie klasycznego death metalu, jakim raczył świat zespół Death, z progresywnym zacięciem wyrażonym ciekawymi gitarowymi riffami i połamanymi perkusyjnymi rytmami. No, i ten wokal. Głęboki, niemniej klasycznie deathowy growl. Fajnie się to wszystko tu układa.   Jasne, są zespoły grające bardziej skomplikowaną muzykę, mające większą twórczą wyobraźnię. Al...

  Nadszedł czas na ostatnią z Waszych propozycji 'Płyty Czytelnika'. Bardzo fajnie, że Justyna wybrała As I Lay Dying i ich płytę "An Ocean Between Us', bo od bardzo dawna planowałem o niej napisać, tylko jakoś nigdy się nie składało. Szczęśliwie, dziś się złożyło, zatem zapraszam na moje, o czwartym albumie Amerykanów, wynurzenia.   As I Lay Dying dla mnie to dość ciekawe zjawisko. Nigdy z mojej strony nie doszło do jakiegoś większego zachwytu nad ich twórczością, niemniej, 'An Ocean Between Us' lubię. Bardzo lubię. Nie do końca wiem, dlaczego. Ale coś, co przewija się podczas tych nieco ponad 40 minut, trafia w moje gusta. A o to, przecież, chodzi.   Dynamika. To chyba pierwsze i najważniejsze skojarzenie z tą płytą. Olbrzymi ładunek energii, podkreślany szybką perkusją z hipnotyzującą podwójną stopą sprawia, że od pierwszych dźwięków chce się wskoczyć w jakieś pogo i wyładować nadmiar niespożytkowanych emocji. To z pewnością główna przyczyna mojej s...

1. Praeludium 2. Exhale Decay 3. Im Feuer der Utopie 4. Ende der Empathie 5. Black Hordes 6. No Other Redeemer 7. Imbeciles Bringing Disaster 8. Sic Semper Tyrannis 9. Aus Knechtschaft befreit   Zasypany ostatnio propozycjami Waszych płyt (za co, wielkie dzięki!), mało miałem czasu, żeby zastanowić się, co 'swojego' na Antylogii opisać. I choć w kolejce jest jeszcze jeden album przesłany przez Justynę, to dziś postanowiłem postawić na jedno z moich największych odkryć tego, młodego jeszcze, roku. Wasze ostatnie propozycje osadzone były w raczej niemetalowych klimatach, stąd pomysł, by dziś to trochę złamać muzyką, którą uwielbiam najmocniej. Zapraszam zatem na krótką pogawędkę o debiutanckiej płycie Austriaków z Crown The Fallen.

1. Night Vision 2. My Demons 3. Weigh Down 4. Traffic 5. Mistral 6. Cyclops 7. Cella 8. Ska 9. Fractured 10. Tuning 11. Confined 12. Delight   Urodzaj na 'Płytę Czytelnika' trwa i niezmiernie mnie to cieszy. Kolejne dwie propozycje podrzuciła niezawodna Justyna. Dziś porozmawiamy sobie o pierwszej z nich, dość nietypowej jak na Antylogiczne standardy, dubstepowej 'My Demons', jednoosobowego brytyjskiego projektu Distance. Zapraszam na spacer po w pełni elektronicznym muzycznym świecie.